Een “In Memoriam” door François Peeters aan Otto, Victor, Karel De Maeyer (die zestig jaar geleden door de Duitse krijgsraad ter dood werd veroordeeld en terechtgesteld op 20 juni 1942) voor zijn heldhaftig gedrag ten dienste van zijn vaderland.
Toen de oorlogsdreiging in 1939 het slechtste liet vermoeden, werd Otto de gemeentelijke chef van de Buggenhoutse burgerwacht, om samen met de plaatselijke brandweer, hulp te bieden aan de bevolking en de beveiliging te organiseren. Als chemicus gaf hij onderricht en leidde de oefeningen in het gebruik van gasmaskers, richtte mondelinge examens in en duidde voor de verschillende gemeentelijke afdelingen de wijkmeesters aan.
Tot plots, op 10 mei 1940, in een verrassende “Blitzkrieg”-stijl, ons land werd overrompeld door een Duitse overmacht van vliegtuigen en tankspitsen. In die sfeer begon de taak van de burgerwacht en schreef Otto De Maeyer, als gemeentelijke chef zijn dagelijks rapport. Elke avond kwamen we samen in een klaslokaal van de toenmalige gemeentelijke avondtekenschool, achter ‘t gemeentehuis (nvdr. in de uitbouw van het ACC in de Nieuwstraat, waar vroeger de brandweerkazerne was, en nu de politiediensten gevestigd zijn). Hij wilde dat ik telkens mee parafeerde. Dan op de vijfde avond, op dinsdag 14 mei was Otto, enigszins terneergedrukt en gespannen. Hij deelde mij mee in vertrouwen dat hij geheime opdrachten had voor het Belgisch leger. En gezien de vlugge uitschakeling van het fort van Eben-Emael, de Duitse doorbraken aan het Albertkanaal en in de Franse sector op de Maas in Sedan en Dinant, trekt het Belgisch leger zich terug van de verdedigingslijn Koningshooikt-Waver-Namen naar de Schelde. Weldra moet hij wegtrekken en het bevel over de burgerwacht overlaten.
En alles gaat snel. Franse en Britse hulptroepen trekken terug, burgers vluchten, Duitse tankspitsen worden al gesignaleerd in de omgeving van Mechelen. We moeten weg. Op 17 mei wordt het rapport afgesloten met het bevel om te vertrekken.
Otto vertrekt, met onbekende bestemming, voor zijn opdracht en... keert niet meer terug. In 1942 komen Duitse inlichtingendiensten hem op het spoor. Het schijnt dat hij nog geprobeerd heeft te ontsnappen door in een kerk te gaan staan op het doksaal tussen de zangers van het koor. Toch werd hij aangehouden, op 1 juni 1942 ter dood veroordeeld en op 20 juni 1942 terechtgesteld.
Otto, gij gaaft uw leven voor uw vaderland. Nogmaals onze piëteitsvolle groeten. Wij hebben uw bevel opgevolgd en uitgevoerd. Telkens ik uw geschreven rapport zie en lees, rilt er iets in mijn binnenste, want met dezelfde hand schreeft gij uw bovenmenselijke, ontroerende
afscheidsbrief aan uw vrouw. Wat een getuigenis van uitzonderlijke zielegrootheid! De Heer gaf aan die ziel de eeuwige rust in eeuwig licht en
vrede.
Meer over het oorlogsdagboek in TER PALEN, 26e jaargang nr. 2