d' Opstalse Taul...
Kpaas dak mè iet oep mènn’n nèk goëld ém...
Oemdakkik wa damatêristis mé d’ Opstalse taul beezech bèn, èè ne goeje vrint, Stief De Maajer, (minst’ns zoeë kappaubel as Steevaurt, maurè klapt wa rapper) gevraucht vé ne kieë en artikkelk’n te skroiëv’n vé Ter Paul’n. Ieën va mèn veel kwaul’n és dak ni "nieë" ka zégg’n, sertoe ni teege kammeraut’n. En da mokt dakkik ie naa vé mènne kompjoeter zit te zwieët’n gelèk e skaup in ogistis dasse vergeet’n te skèère zèn.
Koeër aal’n al zégg’n : "Looë zwieët es gaa gerieët". Mau dèn moetek er aal’n toch oep woiëz’n datte man da ‘t Biggenaats te boek gestéld èèt en et gelèk en klarre zéllef gemokte zjélloië oep nen boerenbooteram in de toiëtskriftekes van Ter Paul’n ooëtgesmèèrd èèt, ni de jést’n den bést’n és. Ik ém et ie natierlèk oover Zjos Tilloië, da vél te rap van ons wéggegaun és. Kém zèn boiëdraugen in Ter Paul’n en zèn boek «Oep sèm Biggenaats»
noch ne kieë érleez’n en kmoeë zégg’n: "Da’s fèrrem wèrrek". Ge voeëlt daurin de lievde vé zèn dérrep en vé zèn dialékt, zèn échte moedertaul. Ge zied oeëk derrékt datt’n dau noiëch oep gevroeët èèt en mé verzaa és tewèrrek gegaun. Kém dèn oeëk ne kieë au Zjos in d’n eemel gevraucht of dakkik in zèn voetspoor’n van toiët tot toiët ne kieë e stikske zaa mooge skroiëv’n in ’t Biggenaats, mieër bepoëlt in ’t Opstals, vé Ter Paul’n.
E èè mè de toelautink gegeev’n oep veerwaurde dak zè lèèveswèrrek ni verproeëts. Kémmém belooft va mèn bést te doen en naa oopek dakker aal’n, béste leezers, ni te noiëch mé ambetteer. Anders moeërent aun ’t bestier van Ter Paul’n laute weet’n en dè probbeerek ieveranst anders iet in ’t zwèt boië te verdien’n.
‘k Moeët pertang zégg’n dakket al spoiëtech zaa vinn’n, want azzek in ’t Opstals klap of skroiëf, dèn kroiëg ek altoiët en bétteken e gevoel va kèrremis, van e komminnefieëst mé veel ooëtgelaute kadeeën in en léntestémmink, van en dokkerende boerekijr mé pjijt oep kassoiën gellèk kinderkoppekes. Oover de rist dattau van ooëtgaut, émmen Wim Sonnevélt en Willem Vermandere alletwieë e skoeë lieke gemokt. ‘t Ieën jét "Blansj en zè pèèrt" en ’t ander "Et dérrep van toen".
Azzekkik da gevoel van oiëmwee, va rist en va stil gelik dee da téksteken en bétteken bè aal’n zaa kinn’n oeproep’n, dèn willek probeer’n van binnekét nog ieën te skroiëv’n. As Zjos af en toe nau moië ne kieë goekeerent pinkt, dèn moetta likk’n ! Da geeft iever aun ne méns.
En dèn zaak da stiksk’n ie will’n afslooët’n mé e skoeë spreekwoot dak oenlangs goeërd ém: "Ge kint ni alles émmen in ’t lèèv’n: en dikke vraa èn veel ploëts in ’t bérre". En terwoiël dak da tipt’n, zaggek Zjos éfkes knikk’n. Want Zjos, da was ne slimme vént.
‘k Em wa getwoiëfelt ofdak al derékt mé en lèèveswoiësoiët van da kallieber zaa dérreven vé de baare komm’n. Mau as ge dèn bepaast wattasse naa allemau oep de veeteejém laute zien, dèn bènnekik mau e klij mannek’n. En zoeë émmeket gèèr’n.